9 май яке аз санаҳои муҳими таърихи инсоният мебошад, ки ҳамчун Рӯзи Ғалаба бар фашизм таҷлил мегардад. Ин рӯз ба анҷоми Ҷанги Бузурги Ватанӣ ишора мекунад — ҷанге, ки солҳои 1941–1945 идома ёфта, тамоми ҷаҳонро ба як фоҷиаи бузург ва дарднок рӯ ба рӯ кард.
Ин ҷанг танҳо як низоъи ҳарбӣ набуд, балки як фоҷиаи умумии инсонӣ буд, ки дар он сарнавишти миллионҳо одам тағйир ёфт. Шаҳрҳо хароб шуданд, деҳаҳо сӯхтанд, оилаҳо пароканда гардиданд ва миллионҳо кӯдакон бе падар ва модар монданд. Ҷанг нишон дод, ки зӯроварӣ ва хусумат чӣ қадар метавонад барои инсоният харобиовар бошад.
Ҷанги Бузурги Ватанӣ 22 июни соли 1941 оғоз ёфта, 1418 рӯз давом кард. Дар ин муддат зиёда аз 60 миллион нафар дар саросари ҷаҳон ҷони худро аз даст доданд. Танҳо дар Иттиҳоди Шӯравӣ ин рақам зиёда аз 27 миллион нафарро ташкил медиҳад. Ин рақамҳо танҳо омор нестанд, балки ҳар яке аз онҳо як инсон, як оила ва як сарнавишти нопурра мебошад, ки дар таърихи башарият бо дард сабт шудааст.
Дар ин ҷанги бузург, миллати тоҷик низ саҳми хеле арзанда гузошт. Аз ҳудуди Тоҷикистон зиёда аз 300 ҳазор нафар ба ҷабҳа сафарбар гардиданд. Аз ин шумора зиёда аз 100 ҳазор нафар барнагаштанд. Ин маънои онро дорад, ки қариб ҳар як оилаи тоҷик аз ин ҷанг осеб дидааст. Бо вуҷуди ин, фарзандони тоҷик бо ҷасорат, садоқат ва муҳаббат ба Ватан дар майдонҳои ҷанг мубориза бурда, барои пирӯзӣ саҳми бузург гузоштанд.
Бисёре аз онҳо бо ордену медалҳо сарфароз гардиданд, даҳҳо нафарашон ба унвони қаҳрамонӣ мушарраф шуданд ва номи онҳо имрӯз ҳамчун рамзи шуҷоат ва ватандӯстӣ бо ифтихор ёд мешавад. Ин қаҳрамонон ҷони худро барои он фидо карданд, ки наслҳои баъдӣ дар сулҳу оромӣ зиндагӣ кунанд.
Ғалаба танҳо бо заҳмати сарбозон ба даст наомадааст. Дар ақибгоҳ низ мардуми оддӣ нақши хеле муҳим доштанд. Занон, кӯдакон ва пиронсолон дар шароити ниҳоят душвор дар корхонаҳо ва саҳроҳо шабонарӯзӣ меҳнат мекарданд. Онҳо ғизо, либос ва лавозимоти ҳарбиро таъмин намуда, тамоми қувваи худро барои дастгирии ҷабҳа равона мекарданд. Ин нишон медиҳад, ки ғалаба натиҷаи ҳамбастагӣ, сабр ва фидокории тамоми мардум буд.
Яке аз қишрҳои муҳими он давра табибон ва кормандони тиб буданд. Онҳо дар госпиталҳои саҳроӣ, дар шароити бениҳоят вазнин ва ҳатто зери хатар ҷони ҳазорон захмдорро наҷот медоданд. Кормандони тиб бо ҷасорат ва дилсӯзӣ хизмат мекарданд ва касби табибӣ дар он солҳо рамзи ҳақиқии инсондӯстӣ, раҳму шафқат ва садоқат ба инсон гардид.
Тавре ки Эмомалӣ Раҳмон таъкид менамоянд, сулҳу ваҳдат бузургтарин неъмати миллат ва пояи асосии давлат мебошад. Ин андеша моро водор месозад, ки барои ҳифзи сулҳ, оромӣ ва суботи ҷомеа ҳамеша масъулият ҳис кунем ва дар ин самт саҳми худро гузорем.
Рӯзи Ғалаба ҳамчунин як дарси бузурги таърих аст. Он моро меомӯзад, ки ҷанг чӣ қадар харобиовар аст ва сулҳ чӣ қадар арзишманд. Насли ҷавон бояд ин таърихро омӯзад, қаҳрамононро фаромӯш накунад ва барои ҳифзи арзишҳои сулҳ кӯшиш намояд. Танҳо бо донистани гузашта метавон ояндаи беҳтар сохт.
Имрӯз масъулияти мо дар он аст, ки ватандӯст бошем, ҷомеаи худро обод кунем, ба якдигар эҳтиром гузорем ва барои пешрафти Ватан саҳм гузорем. Ҳар як амал, ҳар як кӯшиш ва ҳар як фикри нек метавонад ба ободии ҷомеа хизмат кунад.
Хотираи қаҳрамононе, ки ҷони худро барои сулҳ фидо карданд, ҳамеша бояд зинда бошад. Онҳо барои мо на танҳо гузашта, балки намунаи зиндагӣ ва масъулият мебошанд. Мо бояд ин меросро ҳифз кунем ва ба наслҳои оянда расонем.
Бо эҳтиром ва ифтихор ҳамаи ҳамватанонро ба муносибати Рӯзи Ғалаба самимона табрик мегӯем. Ба ҳама саломатӣ, хушбахтӣ, сулҳу оромӣ ва зиндагии обод орзу менамоем. Бигзор сулҳ дар Ватани азизамон ҳамеша пойдор бошад, осмони Тоҷикистон ҳамеша софу беғубор бимонад ва дар ҳар як хонадон шодиву хушбахтӣ ҳукмфармо гардад.
