Дар замони имрӯза масъалаи коррупсия яке аз мушкилоти ҷиддии ҷомеа ба ҳисоб меравад. Он ба пешрафти давлат, рушди иқтисодиёт ва сатҳи зиндагии мардум таъсири манфӣ мерасонад. Коррупсия на танҳо як амал, балки як раванди номатлубест, ки метавонад ба тамоми сохторҳои ҷомеа таъсир расонад. Аз ҳамин сабаб, мубориза бо коррупсия яке аз вазифаҳои муҳим ва зарурии ҳар як шахс, махсусан роҳбарон ва кормандон мебошад.
Коррупсия ин истифодаи вазифа барои манфиати шахсӣ мебошад. Вақте шахс аз имкониятҳои хизматии худ истифода бурда, барои худ ё дигарон манфиат ба даст меорад, ин амал ҳамчун коррупсия арзёбӣ мешавад. Масалан, гирифтани пора, сӯиистифода аз мансаб, беадолатона ҳал кардани масъалаҳо ва дигар амалҳои ғайриқонунӣ ба ин гурӯҳ дохил мешаванд. Ба таври оддӣ, вақте ки адолат поймол мешавад ва қонун риоя намегардад, он ҷо нишонаҳои коррупсия ба назар мерасанд.
Коррупсия худ аз худ ба вуҷуд намеояд. Он сабабҳо ва омилҳои муайян дорад. Яке аз сабабҳои асосии он вазъи иқтисодӣ мебошад. Вақте ки сатҳи зиндагӣ паст аст ва имкониятҳои молиявӣ маҳдуданд, баъзе одамон барои беҳтар кардани вазъи худ ба роҳҳои нодуруст рӯ меоранд. Аммо ин наметавонад баҳона барои қонуншиканӣ бошад. Сабаби дигар норасоии назорат мебошад. Агар фаъолияти кормандон дуруст назорат карда нашавад, имконияти сӯиистифода аз вазифа зиёд мегардад.
Ҳамчунин, паст будани маърифати ҳуқуқӣ низ ба паҳншавии коррупсия мусоидат мекунад. Вақте шахс қонунро намедонад ё аҳамияти онро дарк намекунад, эҳтимоли вайрон кардани он бештар мешавад. Дар баробари ин, беадолатӣ дар муносибат ва тақсимоти вазифаҳо низ метавонад сабаби пайдоиши норозигӣ гардад ва баъзе одамонро ба амалҳои нодуруст водор намояд. Баъзан ҳатто муҳити корӣ, агар солим набошад, метавонад ба паҳншавии чунин рафторҳо таъсир расонад.
Оқибатҳои коррупсия барои ҷомеа хеле вазнин мебошанд. Пеш аз ҳама, эътимоди мардум ба сохторҳо ва роҳбарият кам мешавад. Вақте одамон мебинанд, ки адолат риоя намешавад, онҳо ба қонун ва тартибот бовар намекунанд. Ин ҳолат метавонад ба беэътиноӣ ва ҳатто қонуншиканӣ оварда расонад. Ҳамчунин, сифати хизматрасонӣ паст мешавад, зеро корҳо на аз рӯи адолат, балки аз рӯи манфиати шахсӣ анҷом дода мешаванд.
Дар маҷмӯъ, коррупсия яке аз монеаҳои асосии рушди устувор мебошад. Он метавонад ба ҳамаи соҳаҳои ҳаёт таъсири манфӣ расонад ва пешрафтро суст намояд. Аммо бо талоши якҷоя ва муносибати ҷиддӣ метавон онро коҳиш дод. Барои ин, ҳар як шахс бояд масъулияти худро дарк намояд ва ба роҳи дуруст амал кунад.
Агар роҳбарон ва кормандон бо виҷдон ва масъулият фаъолият намоянд, муҳити солим ба вуҷуд меояд. Дар чунин муҳит адолат ҳукмрон мешавад ва имконияти пешрафт зиёд мегардад. Танҳо дар ҳамин сурат ҷомеа метавонад ба рушд ноил гардад ва сатҳи зиндагии мардум беҳтар шавад.
Мубориза бо коррупсия кори якрӯза нест. Ин як раванди дарозмуддат мебошад, ки сабр, дониш ва иродаро талаб мекунад. Аммо натиҷаи он барои ҷомеа хеле муҳим ва арзишманд аст. Ҷомеае, ки дар он адолат ва ростқавлӣ ҳукмрон аст, ҳамеша ба пеш меравад.
н.и.п., Маҳмудзода Қ.Н.
Муовини директор оид ба илм ва муносибатҳои байналмилалии МДТ “Коллеҷи тиббии шаҳри Кӯлоб ба номи Раҳмонзода Р.А.”