Аммо ӯ низ мисли дигар фарзандони бедордили миллат қурбони таъқибҳои сиёсӣ гардид ва соли 1938 ба қатл расид. Баъдтар давлат ва ҷомеа хизматҳои ӯро эътироф намуда, номи ӯро зинда карданд.
Нисор Муҳаммад низ аз шахсиятҳое буд, ки барои пешрафти ҷомеаи тоҷик хизмат кардааст. Ӯ дар ташкили сохторҳои давлатӣ ва ҳалли масъалаҳои иҷтимоӣ ва сиёсӣ фаъолона иштирок намудааст.
Ӯ ҷонибдори адолат ва ҳифзи манфиатҳои мардум буд. Фаъолияти ӯ ба баланд гардидани сатҳи худшиносии миллӣ ва рушди ҷомеа мусоидат намуд. Вале ӯ низ аз таъқибҳои сиёсӣ эмин намонд ва қурбони он гардид.
Пас аз соҳибистиқлол гардидани Тоҷикистон масъалаи эҳтиром ба гузашта ва эҳёи номи фарзандони бузурги миллат аҳамияти хос пайдо кард. Бо ташаббуси давлат ва ҷомеа хотираи қурбониёни таъқибҳои сиёсӣ гиромӣ дошта шуд.
Яке аз рӯйдодҳои муҳими таърихӣ овардани хоки Шириншоҳ Шоҳтемур, Нусратулло Махсум ва Нисор Муҳаммад ба Тоҷикистон мебошад. Ин амал рамзи эҳтироми миллат ба фарзандони содиқ ва нишонаи адолати таърихӣ ба шумор меравад.
Бозгардонии хоки онҳо маънои амиқи маънавӣ ва сиёсӣ дорад: аввалан, нишон медиҳад, ки миллат қаҳрамонони худро фаромӯш намекунад; сониян, ҳисси ватандӯстӣ ва худшиносии миллиро дар байни ҷавонон тақвият мебахшад; ва сеюм, далели эҳёи ҳақиқат ва маҳкумияти сиёсати золимонаи гузашта мебошад.