ВАҲДАТИ МИЛЛӢ – КАФИЛИ СУЛҲУ СУБОТ ВА ОМИЛИ ПЕШРАФТИ ТОҶИКИСТОН

Ваҳдати миллӣ яке аз муқаддастарин ва бузургтарин дастовардҳои таърихии халқи тоҷик дар даврони соҳибистиқлолӣ мебошад. Агар истиқлолият ба миллати тоҷик озодӣ ва соҳибихтиёрӣ бахшида бошад, пас Ваҳдати миллӣ ба он зиндагии осоишта, сулҳу субот ва имконияти рушду пешрафтро фароҳам овард. Имрӯз ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон бо ифтихор аз сулҳу оромии кишвар сухан мегӯяд, зеро маҳз ба шарофати ваҳдат ва ҳамдигарфаҳмӣ давлату миллат ба дастовардҳои назаррас ноил гардидааст.

Таърих гувоҳ аст, ки ҳар як миллат барои ба даст овардани сулҳу оромӣ ва ҳифзи ягонагии худ роҳи душворро тай менамояд. Халқи тоҷик низ дар оғози солҳои соҳибистиқлолӣ рӯзҳои сангин ва пур аз мушкилотро аз сар гузаронидааст. Баъди ба даст овардани истиқлолияти давлатӣ дар соли 1991 Ҷумҳурии Тоҷикистон ба буҳрони сиёсӣ ва иқтисодӣ рӯ ба рӯ шуд. Низоъҳои сиёсӣ ва ихтилофҳои дохилӣ боиси сар задани ҷанги шаҳрвандӣ гардиданд. Ин ҷанг барои мардуми тоҷик фоҷиаи бузург буд.

Дар солҳои ҷанг ҳазорҳо нафар ҷони худро аз даст доданд, ҳазорон кӯдак ятим ва садҳо ҳазор нафар бесарпаноҳ шуданд. Бисёр шаҳрвандон маҷбур гардиданд, ки тарки манзили худ намуда, ба дигар минтақаҳо ё кишварҳо муҳоҷират кунанд. Иқтисодиёти мамлакат зарари ҷиддӣ дид, корхонаҳо аз фаъолият бозмонданд, муассисаҳои иҷтимоӣ ва фарҳангӣ хароб гардиданд ва сатҳи зиндагии мардум хеле паст шуд.

Дар чунин шароити вазнин халқи тоҷик ба хубӣ дарк намуд, ки танҳо роҳи наҷот аз ин вазъият сулҳу оштӣ ва муттаҳидшавии ҷомеа мебошад. Зарурати барқарор намудани сулҳ ва ҳамдигарфаҳмӣ дар байни мардум рӯз то рӯз бештар эҳсос мешуд. Бо талошҳои фарзандони фарзонаи миллат, зиёиён, шахсиятҳои сиёсӣ ва дастгирии мардуми кишвар музокироти сулҳ оғоз гардид.

Ниҳоят, баъд аз гуфтушунидҳои тӯлонӣ ва кӯшишҳои зиёд 27 июни соли 1997 Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ ба имзо расид. Ин сана ҳамчун рӯзи сарнавиштсоз дар таърихи давлатдории навини тоҷикон сабт гардид. Аз ҳамон рӯз Тоҷикистон ба марҳилаи нави рушди худ ворид шуд ва барои бунёди ҷомеаи демократӣ, ҳуқуқбунёд ва дунявӣ қадамҳои устувор гузошт.

Рӯзи Ваҳдати миллӣ барои ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон ҷашни муқаддас аст, зеро маҳз дар ҳамин рӯз дар сарзамини тоҷикон сулҳу субот барқарор гардид ва мардум ба ояндаи дурахшон умед пайдо карданд. Ҳамасола ин сана дар тамоми шаҳру ноҳияҳои мамлакат бо ифтихори бузург таҷлил мегардад.

Мафҳуми ваҳдат танҳо набудани ҷанг нест. Ваҳдат маънои дӯстӣ, ҳамдигарфаҳмӣ, эҳтироми ҳамдигар, таҳаммулпазирӣ ва ҳамкории тамоми қишрҳои ҷомеаро дорад. Ваҳдат одамонро сарфи назар аз миллат, забон, дин ва ақидаҳояшон муттаҳид месозад. Танҳо дар шароити сулҳу ваҳдат давлат метавонад рушд кунад ва мардум зиндагии арзанда дошта бошанд.

Дар даврони соҳибистиқлолӣ маҳз ба шарофати Ваҳдати миллӣ Тоҷикистон ба пешрафтҳои назаррас ноил гардид. Дар саросари мамлакат садҳо километр роҳҳои байналмилалӣ сохта шуданд. Нақбҳои замонавӣ, пулҳо, неругоҳҳои барқи обӣ, муассисаҳои таълимӣ, беморхонаҳо ва дигар иншооти иҷтимоӣ бунёд гардиданд. Имрӯз Тоҷикистон аз кишвари аз ҷанг зарардида ба давлати рӯ ба рушд ва обод табдил ёфтааст.

Соҳаи маориф низ дар замони сулҳу ваҳдат пешрафти назаррас намуд. Садҳо мактабу муассисаҳои таҳсилоти олӣ бунёд ва азнавсозӣ карда шуданд. Барои ҷавонон имкониятҳои зиёди таҳсил ва рушди касбӣ фароҳам гардид. Зеро давлат хуб дарк мекунад, ки ояндаи миллат ба донишу маърифати ҷавонон вобаста аст.

Дар соҳаи тандурустӣ низ дастовардҳои назаррас ба назар мерасанд. Дар тамоми минтақаҳои мамлакат беморхонаҳо, марказҳои саломатӣ ва бунгоҳҳои тиббӣ сохта шуданд. Сатҳи хизматрасонии тиббӣ беҳтар гардида, шароити мусоиди табобат барои шаҳрвандон фароҳам оварда шудааст.

Ваҳдати миллӣ ба рушди иқтисодиёти кишвар низ таъсири бузург расонид. Дар мамлакат корхонаҳои нав ба фаъолият оғоз карданд, ҳаҷми истеҳсолот афзоиш ёфт, сармоягузорӣ ба иқтисодиёт зиёд гардид ва шароити зиндагии мардум тадриҷан беҳтар шуд. Имрӯз Тоҷикистон дар роҳи расидан ба ҳадафҳои стратегии худ қадамҳои устувор мегузорад.

Нақши Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, дар таҳкими сулҳу ваҳдати миллӣ хеле бузург мебошад. Бо талошҳои пайваста ва сиёсати хирадмандонаи роҳбарияти давлат сулҳу субот дар кишвар таъмин гардида, барои рушди иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангии мамлакат заминаи устувор фароҳам оварда шуд. Хизматҳои Пешвои миллат дар барқарорсозии сулҳ ва муттаҳид сохтани ҷомеаи тоҷик дар таърихи давлатдории навини Тоҷикистон бо ҳарфҳои заррин сабт шудаанд.

Имрӯз вазифаи ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон, бахусус ҷавонон, аз он иборат аст, ки дастовардҳои истиқлолият ва Ваҳдати миллиро ҳифз намоянд. Ҷавонон бояд бо ҳисси баланди ватандӯстӣ, донишандӯзӣ ва меҳнати софдилона барои рушди Ватан саҳми арзандаи худро гузоранд. Ҳифзи сулҳу субот ва ваҳдати миллӣ қарзи шаҳрвандии ҳар як фарди ҷомеа мебошад.

Таърихи инсоният нишон медиҳад, ки миллатҳое, ки ваҳдат ва ягонагии худро ҳифз кардаанд, ба дастовардҳои бузург ноил гардидаанд. Баръакс, ихтилофу парокандагӣ сабаби ақибмондагӣ ва харобии давлатҳо гардидааст. Аз ин рӯ, барои мардуми тоҷик ҳифзи ваҳдат вазифаи муқаддас ва масъулияти бузурги шаҳрвандӣ мебошад.

Имрӯз Тоҷикистон дар фазои сулҳу оромӣ зиндагӣ мекунад. Дар тамоми гӯшаву канори кишвар корҳои созандагию бунёдкорӣ идома доранд. Мардум бо меҳнати содиқона барои ободии Ватан саҳм мегузоранд. Ҳамаи ин самараи Ваҳдати миллӣ ва сиёсати сулҳҷӯёнаи давлат мебошад.

Хулоса, Ваҳдати миллӣ барои мардуми Тоҷикистон неъмати бебаҳо, сарвати гаронқадр ва асоси пешрафти давлат мебошад. Маҳз ба шарофати сулҳу ваҳдат Тоҷикистон имрӯз ҳамчун давлати соҳибистиқлол, обод ва рӯ ба рушд дар ҷаҳон шинохта шудааст. Вазифаи муқаддаси ҳар як шаҳрванди кишвар аз он иборат аст, ки ин дастоварди бузурги таърихиро ҳифз намуда, барои таҳкими он пайваста кӯшиш намояд. Бигзор сулҳу субот, дӯстӣ ва Ваҳдати миллӣ ҳамеша дар Тоҷикистони азизи мо пойдор бошад ва Парчами давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамеша парафшон гардад.

н.и.п., Маҳмудзода Қ.Н.

Муовини директор оид ба илм ва муносибатҳои байналмилалии МДТ «Коллеҷи тиббии ш. Кӯлоб ба номи Раҳмонзода Р.А.»