ВАҲДАТИ МИЛЛӢ ДАР ПЕШРАФТИ ҶАВОНОН

Ваҳдати миллӣ яке аз муқаддастарин ва арзишмандтарин дастовардҳои таърихи навини Тоҷикистон ба ҳисоб меравад. Ин неъмати бебаҳо, ки бо талошу заҳматҳои фарзандони фарзонаи миллат ба даст омадааст, имрӯз ҳамчун пояи устувори давлатдорӣ, омили муҳими рушди иқтисодию иҷтимоӣ ва кафили зиндагии орому осоиштаи мардум хизмат мекунад. Дар миёни ҳамаи қишрҳои ҷомеа ҷавонон аз сулҳу субот ва ваҳдати миллӣ бештар баҳра мебаранд, зеро ояндаи давлату миллат маҳз ба онҳо вобаста мебошад.

Ҷавонон неруи пешбаранда, сарвати бебаҳо ва умеди фардои ҳар як миллатанд. Бинобар ин, рушди ҳамаҷонибаи онҳо танҳо дар шароити сулҳу ваҳдат имконпазир аст. Таҷрибаи таърихӣ нишон медиҳад, ки дар кишварҳое, ки низоъ, ҷанг ва нооромӣ ҳукмфармост, пеш аз ҳама ҷавонон аз таҳсил, имкониятҳои кору фаъолият ва зиндагии осоишта маҳрум мегарданд. Аммо хушбахтона, имрӯз ҷавонони тоҷик дар фазои сулҳу оромӣ зиндагӣ намуда, имконият доранд, ки илму дониш омӯзанд, касбу ҳунар аз худ кунанд ва барои ободии Ватан саҳмгузор бошанд.

Маҳз ба шарофати ваҳдати миллӣ дар Тоҷикистон ҳазорҳо муассисаҳои таълимӣ, коллеҷҳо, донишгоҳҳо, марказҳои касбомӯзӣ, китобхонаҳо, марказҳои ҷавонон ва иншооти варзишӣ бунёд ва азнавсозӣ гардидаанд. Ҳамаи ин тадбирҳо барои таълиму тарбия ва рушди маънавию зеҳнии ҷавонон нигаронида шудаанд. Имрӯз ҷавонон метавонанд дар озмунҳои ҷумҳуриявӣ ва байналмилалӣ иштирок намуда, донишу истеъдоди худро муаррифӣ намоянд.

Ваҳдати миллӣ барои ҷавонон пеш аз ҳама мактаби бузурги ватандӯстӣ ва худшиносӣ мебошад. Дар фазои сулҳу субот ҷавонон бештар ба омӯзиши таърих, фарҳанг ва арзишҳои миллӣ таваҷҷуҳ зоҳир намуда, ҳисси муҳаббат ба Ватан ва эҳтиром ба муқаддасоти давлатиро дар худ ташаккул медиҳанд. Ҷавоне, ки ватани худро дӯст медорад ва арзиши сулҳу ваҳдатро дарк мекунад, ҳеҷ гоҳ ба амалҳои номатлуб, ифротгароӣ ва дигар зуҳуроти хатарнок роҳ намедиҳад.

Имрӯз давлат барои ҷавонон имкониятҳои васеъ фароҳам овардааст. Барномаҳои давлатии дастгирии ҷавонон, грантҳои таҳсилӣ, стипендияҳо, озмунҳои илмӣ ва фарҳангӣ, дастгирии соҳибкории ҷавонон ва рушди варзиш аз ҷумлаи тадбирҳое мебошанд, ки барои баланд бардоштани сатҳи зиндагӣ ва маърифати ҷавонон амалӣ мешаванд. Ҳамаи ин дастовардҳо маҳз дар натиҷаи сулҳу ваҳдати миллӣ ба даст омадаанд.

Дар шароити ҷаҳонишавӣ ҷавонон бояд бештар ба донишомӯзӣ ва рушди касбӣ таваҷҷуҳ намоянд. Имрӯз ҷаҳон ба мутахассисони соҳибдониш ва соҳибмаҳорат ниёз дорад. Барои расидан ба ин ҳадаф сулҳу субот ва ваҳдати миллӣ нақши муҳим мебозанд. Зеро танҳо дар ҷомеаи орому босубот имкони омӯзиш, таҳқиқот, ихтироъкорӣ ва пешрафт фароҳам мегардад.

Ваҳдати миллӣ инчунин ба рушди ахлоқиву маънавии ҷавонон мусоидат мекунад. Дар фазои дӯстӣ ва ҳамдигарфаҳмӣ ҷавонон рӯҳияи таҳаммулпазирӣ, эҳтироми ҳамдигар, масъулиятшиносӣ ва фарҳанги баланди муоширатро аз худ мекунанд. Ин арзишҳо барои ташаккули шахсияти комил ва тарбияи насли солим аҳамияти калон доранд.

Имрӯз ҷавонони тоҷик дар соҳаҳои гуногун – илм, маориф, тандурустӣ, иқтисод, варзиш, фарҳанг ва технологияҳои муосир ба дастовардҳои назаррас ноил гардида истодаанд. Онҳо дар олимпиадаҳои байналмилалӣ, мусобиқаҳои варзишӣ ва ҳамоишҳои илмӣ парчами Тоҷикистонро баланд мебардоранд. Ҳар як пирӯзии ҷавонон дар арсаи ҷаҳонӣ самараи сиёсати сулҳпарварона ва ваҳдати миллии кишвар мебошад.

Бо вуҷуди ин, ҷавонон бояд дарк намоянд, ки ҳифзи ваҳдати миллӣ вазифаи муқаддаси ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон аст. Онҳо бояд аз таърихи пурифтихори халқи худ сабақ гирифта, барои нигоҳ доштани сулҳу субот, дӯстӣ ва ягонагии миллӣ ҳамеша омода бошанд. Ҷавонон бояд бо дониши амиқ, ҷаҳонбинии васеъ ва ҳисси баланди ватандӯстӣ барои пешрафти ҷомеа саҳмгузор гарданд.

Ҳар як ҷавони тоҷик бояд дар хотир дошта бошад, ки ояндаи Тоҷикистон дар дасти ӯст. Пешрафти давлат аз сатҳи дониш, фарҳанг, меҳнатдӯстӣ ва масъулиятшиносии ҷавонон вобаста мебошад. Аз ин рӯ, ҷавонон бояд тамоми неру ва қобилияти худро барои омӯзиши илм, азхуд намудани касбу ҳунар ва хизмат ба Ватан равона созанд.

Ваҳдати миллӣ барои ҷавонон чароғи роҳи фардо, сарчашмаи умед ва заминаи мустаҳками рушду пешрафт мебошад. То он замоне, ки сулҳу ваҳдат дар Тоҷикистон пойдор аст, ҷавонони мо метавонанд бо итминони комил ба ояндаи дурахшон қадам гузоранд ва барои ободиву шукуфоии кишвар саҳми арзанда гузоранд.

Ҳифзи ваҳдати миллӣ – қарзи муқаддаси ҳар як ҷавон ва ҷавонон неруи асосии пешрафту шукуфоии Тоҷикистони соҳибистиқлол мебошанд. Танҳо дар фазои сулҳу ваҳдат ҷавонон метавонанд орзуҳои худро амалӣ намуда, барои бунёди ҷомеаи пешрафта ва давлати неруманд хизмат намоянд.