Пас аз ба даст овардани истиқлолияти давлатӣ, Тоҷикистон ба марҳилаи нави таърихӣ ворид гардид, ки ҳам имкониятҳои нав ва ҳам мушкилоти ҷиддиро дар бар дошт. Солҳои аввали истиқлолият барои кишвар бисёр ҳассос буданд, зеро буҳрони сиёсӣ ва ихтилофҳои дохилӣ ба суботи давлат таҳдид мекарданд. Дар чунин шароити мураккаб, барқарор намудани сулҳу субот ба масъалаи ҳаётан муҳим табдил ёфт. Бо талошҳои пайваста ва сиёсати дурандешонаи роҳбарияти кишвар, сулҳи миллӣ барқарор гардида, заминаи устувор барои рушди минбаъда фароҳам оварда шуд. Маҳз ҳамин суботи сиёсӣ ва ваҳдати миллӣ омили асосии ташаккули нуфузи сиёсӣ гардид, зеро бе оромии дохилӣ ҳеҷ давлат наметавонад дар сатҳи байналмилалӣ мавқеи устувор дошта бошад.
Бо гузашти вақт, Тоҷикистон тадриҷан ба таҳкими сохторҳои давлатӣ ва рушди соҳаҳои муҳими ҳаёти ҷамъиятӣ шурӯъ намуд. Иқтисодиёти кишвар, ки дар ибтидо бо мушкилоти зиёд рӯ ба рӯ буд, имрӯз дар марҳилаи рушд қарор дорад. Татбиқи лоиҳаҳои бузурги инфрасохторӣ, аз ҷумла дар соҳаи энергетика, нақлиёт ва саноат, ба баланд гардидани иқтидори иқтисодии кишвар мусоидат намуд. Сохтмони неругоҳҳои барқи обӣ, бахусус Неругоҳи барқи обии Роғун, на танҳо барои таъмини истиқлолияти энергетикӣ аҳамияти калон дорад, балки ҳамчун омили муҳими таҳкими нуфузи Тоҷикистон дар минтақа низ хизмат мекунад. Иқтисоди устувор ба давлат имконият медиҳад, ки дар муносибатҳои байналмилалӣ бо эътимод баромад намояд ва манфиатҳои худро ҳифз кунад.
Дар баробари рушди иқтисодӣ, сиёсати хориҷии Тоҷикистон низ дар ташаккули нуфузи сиёсӣ нақши муҳим мебозад. Сиёсати хориҷии кишвар ба принсипҳои сулҳ, ҳамкорӣ ва эҳтироми мутақобила асос ёфтааст. Тоҷикистон бо аксари давлатҳои ҷаҳон муносибатҳои дипломатӣ барқарор намуда, дар созмонҳои бонуфузи байналмилалӣ фаъолона иштирок мекунад. Аз ҷумла, иштироки фаъол дар доираи Созмони Милали Муттаҳид ба кишвар имкон медиҳад, ки мавқеи худро дар баррасии масъалаҳои муҳими ҷаҳонӣ иброз намояд ва дар қабули қарорҳои байналмилалӣ саҳмгузор бошад. Ин нишон медиҳад, ки Тоҷикистон ҳамчун субъекти фаъол ва масъули ҷомеаи ҷаҳонӣ амал мекунад.
Яке аз самтҳои муҳими таҳкими нуфузи байналмилалии Тоҷикистон ташаббусҳои ҷаҳонӣ дар соҳаи об мебошад. Тоҷикистон ҳамчун кишвари дорои захираҳои фаровони обӣ дар масъалаҳои марбут ба истифодаи оқилонаи об ва ҳифзи он мавқеи фаъол дорад. Бо пешниҳоди Тоҷикистон, ҷомеаи ҷаҳонӣ як қатор ташаббусҳои муҳимро қабул намуд, ки ба ҳалли мушкилоти глобалии вобаста ба об равона шудаанд. Ин иқдомҳо нишон медиҳанд, ки Тоҷикистон метавонад дар ҳалли масъалаҳои умумибашарӣ саҳми арзанда гузорад ва нуфузи худро дар арсаи байналмилалӣ таҳким бахшад.
Дар баробари омилҳои иқтисодӣ ва сиёсӣ, фарҳанг ва таърихи миллӣ низ дар ташаккули нуфузи сиёсӣ аҳамияти калон доранд. Тоҷикистон ҳамчун кишвари дорои тамаддуни қадима ва фарҳанги бой дар ҷаҳон мавқеи хосса дорад. Муаррифии арзишҳои фарҳангӣ, ҳифзи мероси таърихӣ ва иштироки фаъол дар чорабиниҳои байналмилалии фарҳангӣ ба баланд гардидани симои мусбати кишвар мусоидат мекунанд. Ин раванд ба он оварда мерасонад, ки ҷомеаи ҷаҳонӣ Тоҷикистонро на танҳо ҳамчун як давлат, балки ҳамчун маркази фарҳанг ва тамаддун мешиносад.
Имрӯзҳо нақши технология ва иттилоот дар нуфузи сиёсӣ хеле афзоиш ёфтааст. Дар асри XXI иттилоот ба яке аз абзорҳои пурқуввати таъсиррасонӣ табдил ёфтааст. Тоҷикистон низ аз имкониятҳои технологияҳои муосир барои муаррифии худ дар арсаи байналмилалӣ истифода мебарад. Воситаҳои ахбори омма ва шабакаҳои иҷтимоӣ ба паҳн намудани иттилооти мусбат дар бораи кишвар мусоидат намуда, ба ташаккули афкори умум таъсир мерасонанд.
Амният ва мудофиаи миллӣ низ яке аз ҷузъҳои муҳими нуфузи сиёсӣ ба ҳисоб меравад. Тоҷикистон дар минтақае қарор дорад, ки аз нуқтаи назари геосиёсӣ аҳамияти стратегӣ дорад. Аз ин рӯ, таъмини амният ва субот дар кишвар яке аз вазифаҳои муҳим ба ҳисоб меравад. Ҳамкориҳои зич бо кишварҳои минтақа ва созмонҳои байналмилалӣ дар мубориза бар зидди таҳдидҳои муосир, аз ҷумла терроризм ва ифротгароӣ, ба таҳкими мавқеи Тоҷикистон мусоидат менамоянд.
Ҳамзамон, ҳамкориҳои минтақавӣ ва байналмилалӣ низ дар баланд гардидани нуфузи сиёсӣ нақши муҳим мебозанд.
Муносибатҳои дӯстона бо кишварҳои ҳамсоя, иштирок дар лоиҳаҳои муштарак ва рушди ҳамкориҳои иқтисодӣ ба устувории сиёсӣ ва рушди иқтисодии кишвар мусоидат мекунанд. Тоҷикистон имрӯз ҳамчун як шарики боэътимод дар минтақа шинохта шудааст, ки барои рушди ҳамкориҳои судманд талош менамояд.
Нақши Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон дар таҳкими давлатдорӣ ва баланд бардоштани нуфузи байналмилалии кишвар ниҳоят бузург аст. Бо сиёсати дурандешона, талошҳои пайваста ва роҳбарии оқилона, Тоҷикистон аз як давлати осебпазир ба як давлати устувор ва рушдёбанда табдил ёфт. Саҳми ӯ дар барқарор намудани сулҳу субот, рушди иқтисодиёт ва муаррифии Тоҷикистон дар арсаи ҷаҳонӣ бисёр арзишманд мебошад.
