«Як матову сад ранг» танҳо як ибора нест — он фалсафаи зиндагист. Ин сухан аз он шаҳодат медиҳад, ки зиндагӣ мисли матои нозук бо садҳо ранг оро ёфтааст: шодӣ ва ғам, умед ва орзу, меҳнат ва комёбӣ. Ҳар инсон метавонад бо рафтору андешаҳои нек зиндагии худро рангоранг ва зебо созад.
Дар фарҳанги пурғановати тоҷикон, матоъбофӣ ва гулдӯзӣ рамзи завқи баланд, заҳмати софдилона ва ҳунари воло ба шумор меравад. Ҳар нақшу нигор қиссае дорад, ҳар ранг маъние. Ин ҳама бозгӯи таърих, анъана ва рӯҳи зиндаи миллат аст.
Ин фестивал на танҳо намоиши либосҳои миллӣ, балки ҷашни худшиносӣ, эҳёи арзишҳои миллӣ ва арҷгузорӣ ба мероси фарҳангии мост.