РӮЗИ МОДАРОН – РӮЗИ МУҲАББАТ ВА ҚАДРШИНОСӢ
Рӯзи Модарон яке аз идҳои пурмеҳр ва самимӣ ба шумор меравад, ки дар он мо ба бузургии Модар арҷ мегузорем. Дар Тоҷикистон ин ҷашни пурифтихор ҳар сол 8-уми март таҷлил мегардад. Ин рӯз на танҳо иди занон, балки пеш аз ҳама рӯзи эҳтиром ва сипос ба Модар – сарчашмаи ҳаёт ва меҳру муҳаббат аст. Ин сана ба оғози баҳор рост меояд, ки рамзи эҳё, зебоӣ ва зиндагии нав мебошад. Истиқболи Рӯзи модар аз замони шӯравӣ ба мо мерос мондааст.
Рӯзи Модар дар бисёр кишварҳо бо Рӯзи байналмилалии занон пайванд дорад. Масалан, дар Иёлоти Муттаҳидаи Амрико Рӯзи Модар дар якшанбеи дуюми моҳи май ҷашн гирифта мешавад. Дар Россия низ 8-уми март ҳамчун иди занон таҷлил мегардад. Ҳар миллат ин рӯзро бо анъана ва расму ойинҳои худ истиқбол мекунад. Нисбати модарон ва занон чорабиниҳои идонаи фарҳангӣ баргузор мегарданд. Мардон ва ҷавонон ба модарону бонувон туҳфаву гулдастаҳо тақдим менамоянд. Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамасола модарону бонувонро бо ин иди муборак табрику муборакбод менамояд.
Модар шахсест, ки моро ба дунё оварда, бо навозишу ғамхорӣ ба камол мерасонад. Ӯ аввалин омӯзгор, маслиҳатгар ва дӯсту ҳамроз аст. Ҳеҷ як муҳаббат ба муҳаббати модар баробар шуда наметавонад, зеро меҳри ӯ беғараз ва самимӣ мебошад. Дар ин рӯз мактабҳо ва муассисаҳо чорабиниҳои фарҳангӣ, консертҳо ва маҳфилҳои идона баргузор мекунанд. Бисёриҳо кӯшиш менамоянд, ки ин рӯзро дар ҳалқаи оила, бо меҳру муҳаббат ва таваҷҷуҳи бештар сипарӣ намоянд.
Дар таърих ва фарҳанги тоҷик мақоми модар хеле баланд аст. Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ ва дигар адибони маъруф дар ашъори худ аз бузургии модар ситоиш кардаанд. Ин нишон медиҳад, ки эҳтироми модар аз қадим дар ҷомеаи мо ҷойгоҳи хоса дорад.
Рӯзи Модарон фурсатест, ки ба модарони азиз гул тақдим намоем, суханони ширин гӯем ва бо амалҳои нек изҳори сипос кунем. Аммо бояд дар хотир дошт, ки қадршиносии модар танҳо ба як рӯз маҳдуд намешавад. Мо бояд ҳар рӯз нисбат ба ӯ меҳрубон, ғамхор ва миннатдор бошем. Модар чароғи хонадон, сутуни зиндагӣ ва рамзи покию садоқат аст. Бигзор лабони модарон ҳамеша хандон ва дилҳояшон пур аз шодӣ бошад.
Модар, ту офтоби саҳаргоҳи манӣ,
Равшангари роҳи пур аз ормони манӣ.
Бо ҳар нафасат ҳаёт меомӯзем,
Ту маънии ишқу имони манӣ.
Бо заҳмату ғамхории модар наслҳои солиму босавод ба камол мерасанд. Аз ин рӯ, эҳтироми модар танҳо вазифаи фарзанд нест, балки қарзи инсонӣ ва ахлоқист. Бузургии зан–модар пеш аз ҳама дар он таҷассум меёбад, ки ӯ чароғи хонадон, идомадиҳандаи насл, тарбияткунанда ва ба камолрасонандаи фарзанд, инчунин нигоҳдорандаи забон, таърих ва фарҳанги миллӣ мебошад.
Модарон арзандаи ҳамагуна эҳтирому дӯстдорӣ мебошанд, зеро меҳрубонтарин инсонҳои рӯи оламанд ва фарзандро дар ҳама ҳолат дастгирӣ намуда, дилсӯзу бахшанда мебошанд. Навозиши дастони модар барои фарзанд беҳтарин истироҳат аст, новобаста ба синну сол.
Модар – калимаест, ки ҳамагӣ аз панҷ ҳарф таркиб ёфтааст. Вале дар мазмуну муҳтавои он як ҷаҳон маънӣ, шукӯҳу шаҳомат нуҳуфтааст, ки дар васфаш садҳо достону романҳо офарида шуда, ғазалу таронаҳо суруда шудаанд. Ин мафҳум барои ҳар як инсон ончунон азизу муқаддас аст, ки барои ҳифзи ҷону нангу номуси ӯ фарзандони арзанда ҷони худро дареғ намедоранд.
Сиришти ман, ниҳоди ман ту будӣ,
Сафои бомдоди ман ту будӣ.
Аё модар, ба он сон бесаводӣ,
Нахустин устоди ман ту будӣ.
Ба тамоми бонувони тоҷик, ба модарони арҷманду воломақом ва ба хоҳарони азизу меҳрубон дар фарҷоми ин суханҳо таманно менамоем, ки ҳамеша саодатманду сарбаланд, тансиҳату комёб бошанд.
ИДАТОН МУБОРАК, МОДАРОН ВА БОНУВОНИ АЗИЗ!