Модар бузургтарин неъмати зиндагии инсон аст. Маҳз бо меҳру муҳаббати модар инсон ба дунё меояд, тарбия мегирад ва роҳи зиндагии худро меёбад. Дар фарҳангу тамаддуни миллати тоҷик эҳтироми модар аз қадим мақоми баланд дорад. Модар рамзи муҳаббат, меҳрубонӣ, сабру таҳаммул ва покии инсонӣ ба шумор меравад.
Дар Тоҷикистони соҳибистиқлол ҳамасола 8-уми март ҳамчун Рӯзи Модар бо шукуҳу шаҳомати хоса таҷлил карда мешавад. Ин рӯз на танҳо ҷашни занон, балки ҷашни меҳру муҳаббат, қадршиносӣ ва эҳтиром ба модарону бонувони арҷманд мебошад. Маҳз ба шарофати зан – модар ҷомеа рушд мекунад, наслҳои солиму донишманд ба воя мерасанд ва оилаҳо устувор мемонанд.
Модар аввалин омӯзгори инсон аст. Ӯ ба фарзанд сухан гуфтан, роҳ рафтан, дӯст доштан ва инсон буданро меомӯзонад. Ҳар як шахс дар зиндагӣ агар ба комёбие ноил шавад, дар паси он меҳнату заҳмати модар меистад. Аз ин рӯ, қадри модарро донистан ва эҳтироми ӯро ба ҷо овардан қарзи муқаддаси ҳар як фарзанд мебошад.
Пешвои миллат Эмомалӣ Раҳмон низ дар суханрониҳои худ пайваста аз ҷойгоҳи баланди занону модарон ёд мекунанд. Чунончи таъкид намудаанд:
Аз ин рӯ, Рӯзи Модар танҳо як рӯз барои табрик нест, балки фурсати муносибест, ки мо ба модарону занони гиромиқадр эҳтиром ва муҳаббати худро изҳор намоем. Ҳар як сухани нек, ҳар як табассум ва ҳар як лаҳзаи меҳрубонӣ метавонад дили модарро шод гардонад.
Бузургони адабиёти тоҷик низ модарро бо суханони пурмаъно ситоиш кардаанд. Онҳо модарро сарчашмаи ҳаёт ва маънои зиндагӣ донистаанд. Чунки бе модар зиндагӣ маъно надорад ва меҳри ӯ бо ҳеҷ чиз баробар намешавад.
Хулоса, модар бузургтарин ганҷи зиндагии инсон аст. Мо бояд ҳамеша қадри модаронро донем, онҳоро эҳтиром намоем ва барои хушбахтии онҳо талош варзем. Зеро дуои неки модар инсонро дар зиндагӣ ба роҳи рост ҳидоят мекунад.
