Модар бузургтарин ва муқаддастарин шахс дар зиндагии ҳар як инсон мебошад. Ӯ на танҳо фариштаест, ки фарзандро ба дунё меорад, балки тарбиятгари аввалин, роҳнамои ҳаёт ва сарчашмаи меҳру муҳаббат аст. Меҳру муҳаббати модар бепоён ва беғараз аст, ва ин муҳаббатро ҳеҷ ганҷ ва шоҳкории ҷаҳон иваз карда наметавонад. Бидуни модар хонадон хунук ва зиндагӣ бетаъсир мемонад, зеро ӯ чароғи хонадон, гармии муҳити оила ва пайвасткунандаи авлод мебошад.
Модар нахустин омӯзгори инсон аст. Кӯдак бо суханони модар калима меомӯзад, бо меҳру дастгирии ӯ аввалин қадамҳояшро ба сӯи зиндагӣ мегузорад ва одобу ахлоқи некро меомӯзад. Модар ба фарзанд меҳнатдӯстӣ, инсондӯстӣ ва эҳтироми калонсолонро таълим медиҳад. Бинобар ин, тарбияи дурусти модар асоси ташаккули шахсияти фарзанд ва ояндаи солим ва пешрафтаи миллат мебошад.
Дар адабиёти тоҷик ҳам васфи модар ҷойгоҳи хоса дорад. Шоирон ва адибони бузург модарро ҳамчун фариштаи зиндагӣ, рамзи меҳру муҳаббат ва тарбиятгари насли оянда васф кардаанд. Онҳо модарро бо калимаҳои пурэнержӣ ва самимият васф мекунанд, зеро муҳаббати модар бузургтарин ва муқаддастарин муҳаббат дар зиндагӣ мебошад.