Модар чароғи хонадон, сарчашмаи меҳру муҳаббат ва тарбиятгари асосии насли инсон мебошад.
Эмомалӣ Раҳмон
Модар барои ҳар як инсон азизтарин ва муқаддастарин шахс мебошад. Аз лаҳзаи ба дунё омадани кӯдак то охири умр модар бо меҳру муҳаббати беандоза фарзанди худро нигоҳубин мекунад. Маҳз модар аст, ки инсонро ба дунё оварда, бо меҳнати шабонарӯзӣ ӯро ба воя мерасонад, тарбия мекунад ва роҳи дурусти зиндагиро нишон медиҳад. Аз ҳамин сабаб дар ҳама давру замонҳо модарро ҳамчун сарчашмаи муҳаббат, меҳрубонӣ ва зиндагӣ мешиносанд.
Дар ҷомеаи тоҷик мақому манзалати модар хеле баланд аст. Мардуми тоҷик аз қадимулайём модарро ҳамчун шахси муқаддас эҳтиром намудаанд. Дар фарҳанги миллӣ модар рамзи покӣ, меҳрубонӣ ва сабру таҳаммул дониста мешавад. Бе модар хонадон гармӣ ва маънии худро гум мекунад. Модар аст, ки муҳити хонаводаро бо муҳаббат ва меҳрубонӣ пур месозад.
Модар аввалин омӯзгори инсон мебошад. Ҳанӯз аз овони кӯдакӣ фарзанд аз модар сухан гуфтан, роҳ рафтан ва одобу ахлоқи некро меомӯзад. Модар ба фарзанд эҳтироми калонсолон, дӯст доштани Ватан, меҳнатдӯстӣ ва инсондӯстиро талқин мекунад. Агар тарбияи модар дуруст бошад, фарзанд дар ҷомеа шахси шоиста ва намуна мегардад.
Дар даврони соҳибистиқлолии Тоҷикистон низ ба масъалаи эҳтироми занону модарон аҳамияти махсус дода мешавад. Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон борҳо дар суханрониҳои худ таъкид намудаанд, ки занону модарон дар пешрафти ҷомеа ва тарбияи насли наврас нақши бисёр муҳим доранд. Бо ташаббус ва дастгирии давлат мақому манзалати занон дар ҷомеа сол то сол боло меравад.
Ҳар сол дар Тоҷикистон 8 март — Рӯзи Модар бо тантана ҷашн гирифта мешавад. Ин рӯз рамзи эҳтиром, муҳаббат ва қадрдонии занону модарон мебошад. Дар ин рӯз фарзандон ба модарони худ гул тақдим намуда, бо суханони гарму самимӣ онҳоро табрик мекунанд. Ин ҷашн моро водор месозад, ки бори дигар дар бораи бузургии модар андеша намоем ва қадри ӯро бештар донем.
Дар ҳақиқат, модар барои ҳар як инсон сарчашмаи зиндагӣ ва бахт мебошад. Ҳеҷ чиз дар ҷаҳон ба меҳру муҳаббати модар баробар шуда наметавонад. Аз ҳамин хотир ҳар як фарзанд бояд ҳамеша ба модари худ эҳтиром гузорад, аз ӯ миннатдор бошад ва барои хушбахтии ӯ кӯшиш намояд.
Хулоса, модар бузургтарин ганҷи зиндагӣ ва чароғи хонадон аст. Бо меҳру муҳаббати худ модарон на танҳо фарзандон, балки тамоми ҷомеаро ба роҳи некуӣ ва инсонгарӣ ҳидоят мекунанд. Аз ин рӯ эҳтироми модар қарзи муқаддаси ҳар як инсон мебошад.
Бигзор модарони азизи мо ҳамеша саломат, хушбахт ва сарбаланд бошанд, зеро онҳо сарчашмаи ҳаёт ва меҳру муҳаббати ҷовидонаанд.
