МОДАР — САРЧАШМАИ МЕҲРУ МУҲАББАТ ВА РАМЗИ ЗИНДАГӢ

Модар бузургтарин неъмати зиндагии инсон ба ҳисоб меравад. Ҳар як шахс аз оғози ҳаёт то поёни умр меҳру муҳаббати модарро эҳсос мекунад. Модар шахсест, ки инсонро ба дунё меорад, тарбия мекунад, бо меҳру муҳаббат ба воя мерасонад ва барои ояндаи фарзандонаш тамоми ранҷу заҳматро ба дӯш мегирад. Аз ин рӯ, дар тамоми давру замонҳо модар ҳамчун рамзи покӣ, меҳрубонӣ ва садоқат қадр карда шудааст.

Дар фарҳанг ва анъанаҳои мардуми тоҷик низ мақоми модар бисёр баланд аст. Модарро ҳамеша ҳамчун чароғи хонадон, сарчашмаи ҳаёт ва сарпарасти оила мешиносанд. Бо ҳузури модар хонадон равшан, муҳити зиндагӣ гарм ва зиндагӣ пур аз меҳру муҳаббат мегардад. Бе модар ҳаёт маънои худро гум мекунад, зеро маҳз модар аввалин омӯзгори инсон ба шумор меравад.

Модар барои тарбияи фарзандон нақши муҳим мебозад. Аз овони кӯдакӣ модар ба фарзанд одобу ахлоқи нек, меҳрубонӣ, ростқавлӣ, эҳтироми калонсолон ва муҳаббат ба Ватанро меомӯзонад. Тарбияи дурусти модар аст, ки фарзандонро ба шахсони шоиста ва барои ҷомеа муфид табдил медиҳад. Аз ҳамин ҷост, ки дар ҷомеаи мо модарон ҳамчун тарбиятгарони асосии насли наврас эътироф шудаанд.

Дар адабиёти классикии тоҷик низ васфи модар ҷойгоҳи хоса дорад. Шоирон ва адибони бузурги мо ҳамеша модарро бо эҳтиром ва муҳаббат ёд кардаанд. Онҳо модарро ҳамчун фариштаи зиндагӣ ва сарчашмаи муҳаббати бепоён васф намудаанд. Зеро муҳаббати модар муҳаббатест, ки ба ҳеҷ чиз баробар намешавад.

Модар ҳамеша барои хушбахтии фарзандонаш зиндагӣ мекунад. Вай шабу рӯз меҳнат мекунад, то фарзандонаш солим, донишманд ва комёб ба воя расанд. Ҳатто дар душвортарин лаҳзаҳо модар аввал дар бораи фарзандонаш меандешад. Ин фидокорӣ ва муҳаббати бепоёни модар аст, ки ӯро дар назари ҳар як инсон муқаддас мегардонад.

Дар Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳар сол рӯзи 8 март — Рӯзи Модар бо шукуҳу шаҳомати хоса таҷлил мегардад. Ин рӯз ҳамчун рамзи эҳтиром ва қадрдонӣ нисбат ба занону модарон таҷлил мешавад. Дар ин рӯз ба модарон эҳтироми хоса зоҳир карда мешавад, онҳо бо суханони нек, гулҳо ва туҳфаҳо табрик карда мешаванд. Ин ҳама нишонаи он аст, ки ҷомеаи мо заҳмат ва нақши бузурги модаронро хеле баланд арзёбӣ мекунад.

Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон низ дар суханрониҳои худ борҳо мақому манзалати занону модаронро таъкид намудаанд. Ӯ модаронро ҳамчун тарбиятгарони насли оянда ва нигоҳдорандагони арзишҳои миллӣ васф намуда, эҳтироми онҳоро вазифаи муқаддаси ҳар як фарзанд медонанд.

Дар ҳақиқат, модар барои ҳар як инсон азизтарин шахс аст. Ҳеҷ кас наметавонад меҳру муҳаббати модарро иваз намояд. Аз ҳамин сабаб ҳар як фарзанд бояд ҳамеша модари худро эҳтиром кунад, қадри ӯро донад ва барои хушбахтии ӯ кӯшиш намояд. Зеро ризоияти модар калиди хушбахтии инсон ба шумор меравад.

Хулоса, модар бузургтарин ганҷи зиндагӣ, сарчашмаи меҳру муҳаббат ва чароғи хонадон аст. Қадр намудани модар, эҳтиром гузоштан ба ӯ ва ғамхорӣ кардан нисбат ба модарон қарзи инсонии ҳар як фарзанд мебошад. Бигзор модарон ҳамеша саломат бошанд, хонадонашон обод ва дилҳояшон пур аз шодӣ бошад.

Модарон чароғи зиндагӣ, сарчашмаи меҳр ва поягузори ояндаи дурахшони ҷомеа мебошанд.