Ҳамасола 23 феврал мардуми Тоҷикистон ин рӯзро бо эҳтиром ва ифтихор ҷашн мегиранд, зеро неруҳои мусаллаҳи кишвар амният ва суботи давлатро таъмин менамоянд. Ин сана барои тоҷикон воқеан фараҳбахш буда, шоирону сарояндагон низ онро дар эҷодиёти худ васф намудаанд.
Артиши миллӣ, сипари Ватан,
Қувваи дил, ифтихори ҳар тан.
Бо ҷонфидоӣ посбони сулҳ,
Номи ту зебо чу субҳи гулфишон.
Артиши миллӣ яке аз рукнҳои асосии давлатдорӣ буда, кафили истиқлол, амният ва сулҳу суботи кишвар мебошад. Бо шарофати ҷоннисориҳои хизматчиёни ҳарбӣ имрӯз Ҷумҳурии Тоҷикистон дар фазои орому осоишта рушд мекунад.
Аз рӯзҳои аввали таъсисёбӣ Артиши миллӣ роҳи пурифтихорро тай намуда, ба сохтори муназзам, қавӣ ва боэътимод табдил ёфт. Сарбозону афсарони он бо ҳисси баланди ватандӯстӣ ва садоқат ба Савганди ҳарбӣ хизмат мекунанд.
Муҳофизати марзу буми кишвар, таъмини амнияти шаҳрвандон ва ҳифзи дастовардҳои давлати соҳибистиқлол вазифаи муқаддаси ҳар як хизматчии ҳарбӣ мебошад. Хизматчиёни ҳарбӣ бо садоқат ва масъулияти баланд вазифаи муқаддаси ҳимояи Меҳанро иҷро менамоянд.
Бо дастгирии пайвастаи роҳбарияти давлат шароити хизмат дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳ сол ба сол беҳтар мегардад. Таҷҳизоти муосир, омӯзиши касбӣ ва баланд бардоштани сатҳи маърифати ҳарбӣ ба ташаккули афсарону сарбозони соҳибихтисос мусоидат мекунанд.
Хизмат дар Артиши миллӣ на танҳо қарзи шаҳрвандӣ, балки мояи ифтихор барои ҳар як ҷавонмарди тоҷик мебошад. Дар шароити ҷаҳони муосир нақши Артиши миллӣ боз ҳам муҳим мегардад. Иттиҳод, интизом ва омодабошии доимӣ кафолати сулҳу суботи ҷомеа мебошад.
Сипос, эй сипари давлати мо,
Эй ҳомии оромиву сафо.
Бо ту Ватан ҳамеша побарҷо,
Артиши миллӣ – ифтихори мо.
Имрӯз Артиши миллии Тоҷикистон мактаби ватандӯстӣ барои ҷавонон буда, дар тарбияи ҳисси масъулият, интизом ва садоқат ба Ватан нақши муҳим дорад. Хизмат дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳ барои ҳар як ҷавон мактаби ҳаёт ва мояи ифтихор аз шаҳрвандӣ мебошад.
