МОДАР — САРЧАШМАИ МЕҲРУ МУҲАББАТ ВА РАМЗИ ҲАЁТИ ИНСОН

Модар муқаддастарин шахсият дар зиндагии ҳар инсон ба ҳисоб меравад. Ӯ сарчашмаи меҳру муҳаббат, рамзи сабру таҳаммул ва намунаи олии инсондӯстӣ мебошад. Аз лаҳзае ки инсон ба дунё меояд, аввалин касе, ки ӯро ба оғӯш мегирад, модар аст. Модар бо меҳри беандоза фарзанди худро ба воя мерасонад, ӯро тарбия мекунад ва барои хушбахтии фарзандонаш тамоми ҳастии худро фидо месозад.

Дар фарҳанг ва тамаддуни миллати тоҷик эҳтироми модар аз қадимулайём ҷойгоҳи хеле баланд дорад. Ниёгони мо ҳамеша модарро ҳамчун шахсияти муқаддас эҳтиром намудаанд. Дар адабиёти классикии тоҷик низ васфи модар ва бузургии ӯ бисёр ба назар мерасад. Шоирону адибони бузурги тоҷик модарро ҳамчун чароғи хонадон, роҳнамои зиндагӣ ва сарчашмаи муҳаббат ситоиш кардаанд.

Модар нахустин омӯзгори фарзанд мебошад. Аввалин суханҳое, ки кӯдак меомӯзад, аввалин қадамҳое, ки мегузорад ва аввалин одобу ахлоқе, ки дар зиндагӣ соҳиб мешавад, маҳз бо тарбияи модар вобаста аст. Модар бо меҳру муҳаббат ва сабру таҳаммул фарзандро ба роҳи рост ҳидоят мекунад, ӯро ба меҳнатдӯстӣ, ватандӯстӣ ва инсонгароӣ раҳнамоӣ менамояд.

Дар ҷомеаи имрӯза нақши зан — модар боз ҳам муҳимтар гардидааст. Занон на танҳо дар оила, балки дар тамоми соҳаҳои ҳаёти ҷомеа фаъолона иштирок мекунанд. Онҳо дар соҳаҳои илму маориф, тиб, фарҳанг, иқтисод ва дигар самтҳо саҳми арзанда мегузоранд. Бо вуҷуди ин, вазифаи муқаддаси модарӣ ҳамеша дар ҷойи аввал меистад.

Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ — Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар бораи ҷойгоҳи зан — модар чунин таъкид намудаанд:

«Зан — модар сарчашмаи ҳаёт, идомабахши насли инсон ва тарбиятгари ҷомеаи солим мебошад.»

Ин суханон аз он шаҳодат медиҳанд, ки нақши модар дар пешрафти ҷомеа бениҳоят бузург аст. Зеро тарбияи насли солим ва бомаърифат пеш аз ҳама аз оила ва аз домани модар оғоз меёбад.

Ҳар сол дар Тоҷикистон санаи 8 март ҳамчун Рӯзи Модар бо шукӯҳу шаҳомати хос таҷлил карда мешавад. Ин рӯз рамзи эҳтиром, қадрдонӣ ва сипосгузорӣ нисбат ба модарону занон мебошад. Дар ин рӯз фарзандон бо суханони гарму самимӣ, гулдастаҳо ва туҳфаҳои рамзӣ модарони худро табрик намуда, муҳаббати худро нисбат ба онҳо изҳор мекунанд.

Аммо эҳтироми модар бояд танҳо ба як рӯз маҳдуд нашавад. Қадру манзалати модар бояд ҳар рӯз, ҳар лаҳза эҳсос гардад. Зеро модар тамоми умри худро барои фарзандон бахшидааст. Ӯ шабҳои зиёдеро бехобӣ кашида, барои хушбахтии фарзандонаш дуо мекунад.

Дар фарҳанги мардумӣ низ мақолҳои зиёде дар васфи модар мавҷуданд. Масалан:

«Биҳишт зери қадамҳои модарон аст.»

Ин гуфта маънои онро дорад, ки эҳтиром ва хизмат ба модар инсонро ба саодату хушбахтӣ мерасонад.

Модар мисли офтобест, ки нури меҳру муҳаббаташ ҳаргиз хомӯш намешавад. Ӯ новобаста аз мушкилиҳои зиндагӣ ҳамеша барои фарзандонаш пуштибон ва раҳнамо мебошад. Модар барои фарзандон на танҳо падидаи табиӣ, балки рамзи муҳаббат, садоқат ва умед аст.

Ҳар як инсон бояд қадри модари худро донад, ӯро эҳтиром кунад ва барои хушбахтии ӯ кӯшиш намояд. Зеро муҳаббати модар беҳтарин неъматест, ки инсон дар зиндагӣ дорад.

Дар хотима метавон гуфт, ки модар чароғи хонадон, сарчашмаи ҳаёт ва рамзи меҳру муҳаббат мебошад. То даме ки модар ҳаст, ҷаҳон пур аз меҳру муҳаббат ва гармии инсонӣ боқӣ мемонад. Аз ин рӯ, эҳтиром ва қадрдонии модар қарзи муқаддаси ҳар як фарзанд аст.

Дилафрӯз Бобоева

Сармутахассиси шуъбаи таълимӣ МДТ «Коллеҷи тиббии ш.Кӯлоб ба номи Раҳмонзода Р.А.»