МОДАР – САРЧАШМАИ МЕҲРУ МУҲАББАТ ВА ЧАРОҒИ ЗИНДАГӢ

Модар муқаддастарин ва азизтарин шахс барои ҳар як инсон мебошад. Аз лаҳзаи ба дунё омадани фарзанд то ба камол расидани ӯ модар бо меҳру муҳаббати беандоза фарзандашро тарбия мекунад. Модар сарчашмаи меҳрубонӣ, рамзи покӣ ва намунаи олии фидокорӣ мебошад. Дар ҳақиқат, ҳеҷ як муҳаббат дар ҷаҳон бо муҳаббати модар баробар шуда наметавонад.

Дар фарҳангу тамаддуни миллати тоҷик аз замонҳои қадим эҳтирому арҷгузорӣ ба зан – модар ҷойгоҳи баланд дорад. Модар ҳамчун чароғи хонадон ва асоси устувории оила шинохта мешавад. Ҳар як инсон аввалин қадамҳои зиндагиро маҳз дар оғӯши гарми модар мегузорад. Модар аввалин омӯзгори инсон буда, ба фарзанд одобу ахлоқ, меҳрубонӣ ва дӯст доштани Ватанро меомӯзонад.

Бешубҳа, тарбияи дурусти фарзанд пеш аз ҳама аз оила оғоз мегардад. Дар ин раванд нақши модар бисёр муҳим мебошад. Модар тамоми ҳастии худро барои тарбияи фарзанд сарф мекунад. Ӯ мехоҳад фарзандаш инсонӣ комил, соҳибмаърифат ва барои ҷомеа фоиданок бошад. Аз ин рӯ, меҳнати модар ниҳоят бузург ва арзишманд аст.

Дар Тоҷикистони соҳибистиқлол ҳамасола 8-уми март ҳамчун Рӯзи Модар бо эҳтироми хоса таҷлил карда мешавад. Ин рӯз нишонаи арҷгузорӣ ба заҳмату фидокории занон ва модарон мебошад. Дар ин рӯз мардум ба модарон ва бонувон эҳтироми махсус зоҳир намуда, онҳоро бо суханони нек ва туҳфаҳо шод мегардонанд.

Модар шахсест, ки тамоми умри худро барои фарзанд мебахшад. Ӯ барои тарбияи фарзанд шабҳои зиёдеро бедор мегузаронад, дар ғаму шодии фарзанд шарик мешавад ва ҳамеша орзу дорад, ки фарзандаш хушбахт бошад. Ҳеҷ кас ба мисли модар наметавонад бо чунин муҳаббати беғараз фарзандро дӯст дорад.

Бузургони илму адаб низ дар васфи модар суханони пурҳикмат гуфтаанд. Онҳо модарро ҳамчун сарчашмаи зиндагӣ ва рамзи муҳаббат ситоиш кардаанд. Чунончи дар ҳадиси машҳур омадааст:

«Биҳишт зери қадамҳои модарон аст.»

Ин сухани пурҳикмат аз бузургии мақоми модар дарак медиҳад. Дар ҳақиқат, касе ки модарашро эҳтиром мекунад, дар зиндагӣ баракат ва хушбахтиро соҳиб мегардад.

Дар ҷомеаи имрӯзаи Тоҷикистон занон дар ҳамаи соҳаҳои ҳаёти ҷомеа фаъолона иштирок менамоянд. Онҳо дар соҳаҳои маориф, илм, тандурустӣ, фарҳанг ва дигар бахшҳо кору фаъолият намуда, барои рушди кишвар саҳми арзанда мегузоранд. Бонувони тоҷик бо заҳмату дониш ва масъулияти баланд барои пешрафти ҷомеа хизмат мекунанд.

Бо вуҷуди фаъолият дар ҷомеа, муҳимтарин вазифаи зан ҳамоно модар будан ва тарбияи насли солим мебошад. Маҳз модар аст, ки фарзандро бо муҳаббат ба Ватан, эҳтиром ба бузургон ва ғамхорӣ нисбат ба ҷомеа тарбия мекунад. Аз ин рӯ, нақши модар дар рушди ҷомеа ниҳоят бузург аст.

Модар барои фарзанд на танҳо тарбиятгар, балки дӯст ва маслиҳатгари меҳрубон низ мебошад. Ҳар вақте ки фарзанд ба мушкилӣ рӯ ба рӯ мешавад, аввалин касе ки ба ёдаш меояд, модар аст. Зеро дуои неки модар метавонад роҳи зиндагии фарзандро равшан гардонад.

Дар ҳақиқат, модар ганҷи бебаҳои зиндагии инсон аст. Қадри модарро бояд дар ҳар лаҳза донист. Эҳтиром ба модар на танҳо вазифаи фарзанд, балки нишонаи фарҳанг ва маърифати баланди инсон мебошад.

Хулоса, модар сарчашмаи меҳру муҳаббат, чароғи фурӯзони зиндагӣ ва пояи устувории оила мебошад. Мо бояд ҳамеша модаронро эҳтиром намоем, қадри онҳоро донем ва барои хушбахтии онҳо талош варзем. Зеро дуои неки модар метавонад инсонро ба қуллаҳои баландтарини зиндагӣ расонад.