Модар бузургтарин инсон дар зиндагии ҳар як фарзанд ва сарчашмаи муҳаббат дар оила мебошад. Вай шахсест, ки бо муҳаббати беандоза фарзандро ба дунё меорад, бо ғамхории шабонарӯзӣ ӯро нигоҳубин мекунад ва тамоми умри худро барои хушбахтии фарзанд бахшида, худро фаромӯш мекунад. Меҳру муҳаббати модар беғараз ва пок аст, зеро касе дар ҷаҳон наметавонад ин муҳаббатро баробар кунад.
Модар чароғи хонадон ва сутуни оила мебошад. Ҳар як хонаи гарм ва муҳити дӯстдоштаи оила аз ҳузури модар вобаста аст. Модар бо фидокорӣ ва меҳрубониаш на танҳо фарзандон, балки тамоми узви оиларо ба ҳам пайваст мекунад. Агар модар дар оила бошад, зиндагӣ пур аз гармӣ, муҳаббат ва умед мешавад.
Модар нахустин омӯзгори инсон мебошад. Аз аввалин қадамҳо то аввалин калимаҳо фарзанд ҳама чизро аз модар меомӯзад. Ӯ одобу ахлоқи нек, эҳтироми калонсолон, муҳаббат ба Ватан ва меҳнатдӯстиро аввалин бор аз модар меомӯзад. Аз ҳамин сабаб гуфта мешавад, ки ояндаи миллат аз оғӯши гарми модар оғоз меёбад.
Дар таърихи адабиёти тоҷик ҳам васфи модар ҷойгоҳи махсус дорад. Шоирон ва адибони бузург модарро ҳамчун рамзи покӣ, муҳаббат ва тарбиятгари насли оянда васф кардаанд. Модари бузург бо меҳру муҳаббати худ на танҳо фарзандро, балки тамоми ҷомеаро ба роҳи некуӣ ҳидоят мекунад.