Фасли баҳор яке аз зеботарин ва дӯстдоштатарин фаслҳои сол ба ҳисоб меравад. Оғози он тибқи тақвим ба рӯзи 1 март рост меояд. Ин сана рамзи гузариш аз сардиҳои зимистон ба гармии мулоими баҳор буда, оғози давраи нави ҳаёт дар табиат маҳсуб меёбад. Бо фаро расидани моҳи март табиат тадриҷан аз хоби зимистона бедор мешавад, осмон софтар мегардад, офтоб равшантар метобад ва замин ранги сабзу шукуфон ба худ мегирад.
Пас аз рӯзҳои сарду барфии зимистон, омадани баҳор барои инсон эҳсоси фараҳу шодӣ мебахшад. Барфҳо об мешаванд, ҷӯйборҳо равон мегарданд, дарахтон навда мезананд ва гулҳои аввалини баҳорӣ мешукуфанд. Лолаҳои сурху зард, бунафшаҳои нозук ва дигар гулҳои худрӯй саҳрою доманакӯҳҳоро оро медиҳанд. Парандагон аз кишварҳои гарм бармегарданд ва бо садои дилнишини худ фазои баҳориро пур аз тароват месозанд.
Дар Тоҷикистон фасли баҳор хеле зебо ва дилфиреб аст. Кӯҳҳои баланду сарбафалак, водиҳои васеъ, рӯдхонаҳои пуроб ва боғҳои шукуфон симои диёрро рангоранг мегардонанд. Табиат гӯё либоси нави идона ба бар мекунад. Ҳар гӯшаи кишвар аз накҳати гулҳо ва сабзазориҳои тару тоза пур мешавад. Мардум бештар ба табиат мебароянд, сайру гашт мекунанд ва аз ҳавои тозаи баҳорӣ баҳра мебаранд.
Баҳор на танҳо фасли зебоӣ, балки мавсими меҳнату созандагӣ низ мебошад. Барои деҳқонон ин давраи хеле муҳим аст. Онҳо заминро шудгор намуда, тухмӣ мекоранд ва ба ҳосили фаровон умед мебанданд. Кишту кори баҳорӣ заминаи таъмини некуаҳволии мардум ва фаровонии бозорҳоро фароҳам месозад. Аз ин ҷиҳат баҳор фасли умеду орзуҳои нек низ ба ҳисоб меравад.
Аз нигоҳи фарҳангиву таърихӣ баҳор барои мардуми мо аҳамияти бузург дорад. Ҷашни миллии Наврӯз, ки 21 март таҷлил мегардад, ба эҳёи табиат ва оғози соли нави аҷдодӣ бахшида шудааст. Наврӯз рамзи сулҳ, дӯстӣ, ваҳдат ва поксозии қалбу рӯҳ мебошад. Мардум дар ин рӯзҳо хонаҳоро тоза мекунанд, либосҳои нав мепӯшанд ва бо нияти нек соли навро пешвоз мегиранд. Аммо рӯҳи баҳор ва эҳсоси Наврӯз аз аввали моҳи март оғоз меёбад ва рӯз аз рӯз бештар эҳсос мегардад.
Баҳор ба инсон илҳом мебахшад. Чӣ тавре ки табиат баъд аз зимистон дубора зинда мешавад, инсон низ бояд дар қалби худ эҳсоси нав, орзуҳои тоза ва ниятҳои некро парвариш намояд. Ин фасл моро ба меҳрубонӣ, дӯстӣ ва корҳои хайр раҳнамоӣ мекунад. Баҳор рамзи навсозии фикру андеша, тарбияи ахлоқи нек ва рушди маънавии инсон мебошад.
Рӯзҳои баҳорӣ дарозтар ва шабҳо кӯтоҳтар мегарданд. Нури офтоб бештар мешавад ва ба саломатии инсон таъсири мусбат мерасонад. Кӯдакон дар саҳни ҳавлӣ бозӣ мекунанд, ҷавонон ба корҳои варзишӣ машғул мешаванд ва калонсолон аз ҳавои тоза баҳра мебаранд. Ҳамаи ин нишонаи ҳаёти фаъол ва пурэнержии баҳор аст.
1 март оғози як давраи пур аз умед, шодмонӣ ва навгониҳо мебошад. Ин сана моро ба ояндаи дурахшон ҳидоят мекунад ва хотиррасон месозад, ки пас аз ҳар сармо гармӣ ва пас аз ҳар мушкилӣ осонӣ фаро мерасад.
Бигзор фасли баҳори нозанин ба ҳар хонадон файзу баракат, саломатӣ, сулҳу субот ва хушбахтӣ оварад!
Назира Яхшиева
Омӯзгори кафедраи «Анатомия ва фзиология»- и МДТ «Коллеҷи тиббии ш.Кӯлоб ба номи Раҳмонзода Р.А.»
